Gebiedsontwikkeling is allang niet meer alleen een (bestuurs-) technische aangelegenheid met rapporten, blauwdrukken en berekeningen. De ontwikkeling en bouw van onze leefomgeving is een sociaal proces geworden waarin verschillende rollen zijn verdeeld. Dat betekent dat belangrijke momenten, geniale idee├źn en historische besluiten niet meer plaats vinden in vergader- en tekenkamers in het gemeentehuis. Daar hebben we nieuwe plekken voor nodig. En juist in die plek zie ik de stip op de horizon.

Bedenkplaats

Bij de opgave werd gevraagd antwoord te geven op huidige tendensen van twee dorpen in Oost-Groningen. Met Stip op de Horizon stel ik voor plekken in te richten waar inwoners, professionals, bestuurders, politici, ondernemers en ontwerpers samen kunnen werken aan – en denken over de toekomst. De bedenkplaats houdt het midden tussen de keukentafel en een vergaderzaal. Het is formeel en informeel tegelijk. Om de grens tussen overheid en burger, ontwerper en gebruiker, professional en amateur, te slechten. In de vormentaal van het gebouw doe ik dat ook, enerzijds is het statisch en hoekig, anderzijds is het zacht en veranderlijk. De onderlinge samenhang bepaalt zo uiteindelijk de vorm van het geheel.

Tegelijkertijd biedt het gebouw ook fysiek gereedschap om te bouwen aan de leefomgeving. Nieuwe technieken worden hierbij toegankelijk gemaakt voor iedereen. Denk aan een digitale freesmachine, een 3D printer of een lasersnijder.

Een werkplaats in het landschap van Groningen, vorm gegeven als een zorgvuldige opgestapelde berg hooibalen.

De bedenkplaats is een nieuwe versie voor het raadhuis. Het ontwerp houdt het midden tussen een cafe en het gemeentehuis